Health

Nou, ik zie het anders! Waarom mensen de wereld niet zien zoals anderen dat doen

Overzicht: Onderzoekers hebben een deel van de hersenen geïdentificeerd dat een rol lijkt te spelen in het native realisme en hoe we onze eigen versies van de werkelijkheid construeren.

Bron: UCLA

Waarom zijn we er zo zeker van dat de manier waarop we mensen, situaties en politiek zien juist is, en dat de manier waarop anderen ze zien dom verkeerd is?

Het antwoord, volgens nieuw onderzoek door Matthew Lieberman, hoogleraar psychologie aan de UCLA, ligt in een gebied van de hersenen dat hij de ‘gestaltcortex’ noemt, dat mensen helpt om dubbelzinnige of onvolledige informatie te begrijpen en om alternatieve interpretaties te verwerpen.

Het onderzoek, gebaseerd op een analyse van meer dan 400 eerdere onderzoeken, is gepubliceerd in het tijdschrift Psychologisch onderzoek.

Mensen verwarren hun eigen begrip van mensen en gebeurtenissen vaak met objectieve waarheid, in plaats van met hun eigen interpretatie. Dit fenomeen, dat ‘naïef realisme’ wordt genoemd, doet mensen geloven dat zij het laatste woord moeten hebben over de wereld om hen heen.

“We hebben de neiging om een ​​irrationeel vertrouwen te hebben in onze eigen ervaringen met de wereld en zien anderen als ongeïnformeerd, lui, onredelijk of bevooroordeeld als ze de wereld niet zien zoals wij,” zei Lieberman.

“Het bewijs van de neurale gegevens is duidelijk dat de gestaltcortex centraal staat in hoe we onze versie van de werkelijkheid construeren.”

Naïef realisme is misschien wel de meest onderschatte bron van conflicten en wantrouwen tussen individuen en groepen, zei hij.

“Wanneer anderen de wereld anders zien dan wij, kan dit een existentiële bedreiging vormen voor ons eigen contact met de realiteit en leidt het vaak tot woede en achterdocht jegens anderen”, zei Lieberman. “Als we weten hoe een persoon de wereld ziet, zijn hun daaropvolgende reacties veel voorspelbaarder.”

Hoewel de vraag hoe mensen de wereld begrijpen een terugkerend onderwerp is in de sociale psychologie, zijn de onderliggende hersenmechanismen nooit volledig verklaard, zei Lieberman.

Coherente, moeiteloze mentale handelingen op basis van onze ervaringen vinden meestal plaats in de gestaltcortex. Een persoon kan bijvoorbeeld iemand anders zien glimlachen en zonder duidelijke gedachte zien dat de andere persoon gelukkig is.

Omdat deze gevolgtrekkingen onmiddellijk en moeiteloos zijn, lijken ze meestal meer op ‘de werkelijkheid zien’ – hoewel geluk een interne psychologische toestand is – dan ‘denken’, zei Lieberman.

“We denken dat we de dingen net hebben gezien zoals ze zijn, wat het moeilijker maakt om andere perspectieven te waarderen of zelfs te overwegen,” zei hij.

“De geest benadrukt zijn beste reactie en verwerpt rivaliserende oplossingen. De geest behandelt de wereld misschien eerst als een democratie waar elke alternatieve interpretatie een stem krijgt, maar eindigt al snel als een autoritair regime waar één interpretatie met ijzeren vuist regeert en afwijkende meningen worden verpletterd. Door één interpretatie te selecteren, remt de gestaltcortex letterlijk de andere.

Eerder onderzoek van Lieberman heeft aangetoond dat wanneer mensen het face-to-face oneens zijn – bijvoorbeeld over een politieke kwestie – de activiteit in hun gestaltcortex minder vergelijkbaar is dan bij mensen die het met elkaar eens zijn.

(Deze conclusie werd ondersteund door een onderzoek uit 2018 in het tijdschrift) Natuurcommunicatie. UCLA-psycholoog Carolyn Parkinson en anderen ontdekten dat vergelijkbare neurale patronen in de gestaltcortex sterke voorspellers waren van wie bevriend was met wie.)

Gestalt was een Duitse school voor perceptuele psychologie met als motto: “Het geheel is meer dan de som der delen”. De benadering was gericht op hoe de menselijke geest elementen van de wereld integreert in betekenisvolle groeperingen.

De gestaltcortex bevindt zich achter het oor en bevindt zich tussen de delen van de hersenen die verantwoordelijk zijn voor de verwerking van visie, geluid en aanraking; deze delen zijn verbonden door een structuur die de temporoparietale junctie wordt genoemd, die deel uitmaakt van de gestaltcortex.

In de nieuwe studie stelt Lieberman voor dat de temporo-pariëtale overgang de kern vormt van bewuste ervaring en dat het helpt bij het organiseren en integreren van de psychologische kenmerken van de situaties die mensen zien, zodat ze ze zonder moeite kunnen begrijpen.

Zie ook

De gestaltcortex is niet het enige deel van de hersenen dat mensen in staat stelt snel te verwerken en te interpreteren wat ze zien, zei hij, maar het is een bijzonder belangrijk gebied.

Neurochirurgische opnames gebruiken om het “sociale brein” te begrijpen

In een aparte studie, gepubliceerd in april in het tijdschrift NatuurcommunicatieLieberman en zijn collega’s legden uit hoe we, gezien onze complexe sociale werelden, relatief gemakkelijk kunnen socializen.

Met behulp van de eerste grootschalige neurochirurgische opnames van het ‘sociale brein’, toonden Lieberman, UCLA psychologiestudent Kevin Tan en collega’s aan de Stanford University aan dat mensen een gespecialiseerd neuraal pad hebben voor sociaal denken.

Dit toont de locatie van de gestaltcortex in het menselijk brein
De gestaltcortex bevindt zich achter het oor, tussen de delen van de hersenen die verantwoordelijk zijn voor de verwerking van visie, geluid en aanraking. Credit: Matthew Lieberman/UCLA Psychology

Lieberman, auteur van het bestverkochte boek “Social: Why Our Brains Are Wired to Connect”, zei dat mensen van nature sociaal zijn en een uitzonderlijk vermogen hebben om de mentale toestanden van anderen te beoordelen. Dit vermogen vereist dat de hersenen een groot aantal gevolgtrekkingen verwerken uit een breed scala aan idiosyncratische signalen. Dus waarom lijkt dit proces vaak zo eenvoudig in vergelijking met eenvoudige taken zoals basisrekenen?

Duidelijke antwoorden waren ongrijpbaar voor degenen die sociale neurowetenschappen studeren. Een boosdoener zou kunnen zijn dat wetenschappers vertrouwen op functionele magnetische resonantiebeeldvorming, die goed is in het scannen waar hersenactiviteit plaatsvindt, maar minder goed in het vastleggen van de timing van die activiteit.

De onderzoekers gebruikten een techniek genaamd elektrocorticografie om hersenactiviteit op milliseconden- en millimeterschalen vast te leggen met behulp van duizenden neurochirurgische elektroden. Ze ontdekten dat een neurocognitief pad dat van de achterkant naar de voorkant van de hersenen loopt, vooral actief is in gebieden dichter bij de voorkant wanneer mensen nadenken over de mentale toestanden van anderen.

Hun bevindingen suggereren dat de temporopariëtale overgang snel en moeiteloos begrip van de mentale toestanden van anderen kan creëren, en dat een ander gebied, de dorsomediale prefrontale cortex, meer betrokken kan zijn bij langzamer, zorgvuldiger denken.

Over dit nieuws over psychologieonderzoek

Auteur: Stuart Wolpert
Bron: UCLA
Contact: Stuart Wolpert-UCLA
Afbeelding: Afbeelding toegeschreven aan Matthew Lieberman/UCLA Psychology

Originele onderzoek: Het onderzoek is in voorpublicatie beschikbaar via Voorpublicatie van PsyArXiv

About the author

samoda

Leave a Comment